ลืมไปแล้ว
ว่าเมื่อก่อนเคยพิมพ์พร่ำเพ้อได้อย่างคล่องแคล่ว
วนเวียนกับความสับสนได้เป็นพันหมื่นตัวอักษร
เพราะโตขึ้น
หรือแก่ลงแล้ว
เลยหลงลืม
ถ้าย้อนกลับไปได้ คงไม่หยุดเขียน
แต่ถ้าย้อนกลับไปได้นานกว่านั้น ก็คงไม่ลงมือเขียนตั้งแต่แรกแล้วล่ะ
อุทิศแด่ความไม่คุ้นชิน
ราตรีสวัสดิ์
